บทนำ
อาทิตย์ที่ 7 เทศกาลธรรมดา
อสย43:18-19,21-22,24ข-25,2คร.1:18:22,มก.2:1-12
ให้อภัย
การกลับคืนสู่คาเปอรนาอุม บ้านของเปโตร เป็นสิ่งที่ผู้คนรอคอยและคาดหวัง ชุมนุมกันจนไม่มีที่ว่างแม้กระทั่งที่ประตู ชายแบกหามสี่คนปรากฏตัวพร้อมเพื่อนพิการนอนบนแคร่ มิตรภาพและความเชื่อมั่นเข้มแข็งเกินกำแพงใดจะขวางกั้น หลังคาดินปนฟางหญ้าถูกเปิดเป็นช่อง เพียงพอสำหรับการพบปะ แม้ไม่มีคำขอด้วยวาจา แต่พระวาจาแห่งพระเมตตายังคงประทานให้เพื่อเยียวยารักษา ลูกเอ๋ย บาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว
พระเมตตายิ่งใหญ่ของพระเจ้า ปลดปล่อยหัวใจผู้ถูกจองจำต่ำต้อยให้เป็นอิสระ แต่สำหรับธรรมาจารย์ผู้สูงศักดิ์ นั่งแถวหน้า หัวใจกลับถูกจองจำในเสียงร้องบ่นว่า ทำไมคนนี้จึงพูดเช่นนี้เล่า เขาดูหมิ่นพระเจ้า ใครเล่าอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าเท่านั้น แม้ผู้คนร่วมสมัยมากมายเดินเคียงข้างธรรมาจารย์ ผู้สงวนสิทธิ์การให้อภัยให้เป็นสมบัติส่วนตัวของพระเจ้า แต่พระองค์ยังคงปรารถนาที่จะเปิดตามนุษย์ให้มองเห็นพระเมตตา และก้าวเดินไปในพระเมตตาเดียวกัน ให้อภัยไม่รู้จบ เจ็ดครั้งเจ็บสิบหน มิเคยมีพระเจ้าผู้จดลิขสิทธิ์การให้อภัย และห้ามผู้ใดแตะต้อง แต่ทรงมอบแบ่งให้มนุษย์ผู้ก้าวตามพระองค์ ได้ร่วมก้าวเดิน ทรงปรารถนาให้เขาให้อภัยทุกผู้คน มินั่งนิ่งเฉย และถ่ายโอนหน้าที่การให้อภัยแก่พระเจ้า พระวาจาแห่งคำเชื้อเชิญให้เขาร่วมทางการให้อภัยกับพระองค์ ยังคงพัดผ่านสัมผัสได้ โปรดประทานอภัยแก่ข้าพเจ้า เหมือนข้าพเจ้าให้อภัยแก่ผู้อื่น ท่านยกบาปของผู้ใด บาปของผู้นั้นจะได้รับการอภัย
น.สาราจิตต์